No acto de inauguración, o coordinador de Actividades da Casa, Ramón Jiménez explicou a orixe da mostra. "Que me gusta é obvio, xa que eu mesmo a animei a que a trouxese a esta Casa, ante as súas reticencias," polo que podería afirmarse que foi él mesmo quen "rescatou os cadros da humildade" da súa autora. Unha humildade que se transloce, a nada, que se observen, os temas tratados polo seu pincel, que son sinxelos. Precisamente por iso teñen a transcendencia do popular". E sinalou o cadro do "mendigo", como o gran personaxe que "abandeira a mostra", é o "buque insignia", o "xefe". Jiménez sinalou que aínda que todos os cadros teñen títulos sinxelos, aparentemente doados, "non representan senón a punta do iceberg do que esconden detrás, que queda para a imaxinación,".

O coordinador presentou tamén a Julio Touza, "un arquitecto amigo desta Casa", non en van é "o artífice dela tal e como a coñecemos", pois foi o autor do proxecto de rehabilitación do edificio.

Na súa intervención, Touza falou de diferentes aspectos relacionados coa artista. En primeiro lugar, recordou algunhas anécdotas da infancia da "chispeante e intelixente nena", á que coñeceu de pequena e cuxo pai era ferroviario, curiosamente, na mesma estación de Ribadavia na que a súa avoa e as súas tías rexentaron o bar dende onde axudaron a tantos xudeus a escapar do nazismo o pasado século. "Ana coleccionaba as chapas dos refrescos que lle daban as miñas tías, coma se fosen moedas, despois de que o tren as esmagase ao pasar sobre elas nos railes". En segundo lugar, fixo un chamamento ao pulo de Ana como persoa e como muller, "de aparencia miúda e fráxil, pero forte e cunha coraxe admirable, e ademáis sempre sorrinte". E por último centrouse na súa obra, á que definiu como "sensible, humana, directa, sinxela, honesta e grandiosa". Ana plasma nos seus cadros os personaxes tal cual son, sen adornos nin ouropeis, captando a esencia mesma do que pinta, cunha "sinceridade e naturalidade extremos". Especial atención mereceron os debuxos da pintora, que Touza cualificou de "soberbios e magníficos", pois ao seu parecer, "poderían pasar por ser de Fortuni ou de Da Vinci". "Teñen uns trazos maxistrais", dixo, polo que a animou a seguir traballando tamén neste campo, tendo en conta os seus dotes e capacidade innatos para o debuxo, e ademais cos tempos que corren, adoitan ser máis alcanzables. Tamén a felicitou polos seus logros, “chegaches moi lonxe, fíxate, a expoñer no eixe museístico do mundo. En ningún outro lugar hai máis arte en menos espazo", recordou.

Pola súa banda, a autora, moi contenta e emocionada, agradeceu a todos o apoio e afecto demostrados. Para Ana Ferreiro, "a pintura é sobre todo, emoción. A partir da realidade, dunha idea e do sentimento xorde unha obra coa que me gustaría emocionar os que a contemplen".

A mostra poderá verse na sala B da Casa de Galicia ata o 29 de setembro, en horario de 10 a 14 e de 16 a 20 horas -laborables-. Domingos e festivos de 10 a 14 horas.